Kitap tavsiye-Leyla

Uyarıyorum olaylar ağır bu kitapta.Hüzünlü.Esir kampına düşen bir kızın nasıl o işkenceli yılları atlatmaya çalıştığını,ruhundaki yaraları nasıl sarmaya çalıştığını yazmış Alexandra Cavellius.Hikayedeki olaylar tamamen gerçekmiş.Zaten daralmış olan ruhumu iyice hüzünlendirdi.Ama okuyun,bilin isterim.Tavsiye ederim.
P.S:Otomatik post.

Sözün özü..

Zaman ne hızlı yada bizler ne kadar yavaşız...

Daha dün gibi kapı kapı dolaşıp topladığımız şekerler,

Dün gibi bayramlıklarım ayakucumda uyuduğum arifeler,

Geçiyor işte zaman,

Büyüyoruz

Değişiyoruz,

Çocukluğun verdiği tadı arıyor insan arada..

Yinede hergünün değerini bilmek,doyasıya yaşamak lazım..

Bayramları da tüm coşkusuyla kutlamak.

Sözün özü,

Herkese şimdiden şeker tadıda gülücüklerle dolu bi iyi bayramlar diyorum..

Ve gidiyorum :))

Gitar durumu.

Pek oturamadım blogun başına bu günlerde.
Bu yüzden üzgünüm.

Konuya direk dalmak gerekirse sevgili okuyucu,

Gitar kursuna gitmeyi düşünüyorum bu sene.

Aslında iki sene önce gittim ama okul,kurs,staj üçgeninde gerekli ilgiyi gösteremedim gitarcanıma.

Oysaki o ilgi,o sevgi bekler.

Ona pek iyi bakabildiğimi söyleyemiyceğim.

Bu sene kararlıyım.

Ertele ertele nereye kadar?

Kurs olarak bizim okulda açılma ihtimali olan bi kurs var aklımda.

Yine de varsa bildiğiniz bi yer,tavsiyelere açığım.

Şimdi hazırlanmam lazım.

Gezmeye gitcem.

İftara yokum,siz yiyin :D

P.S: Biraz aceleyle yazıldı.

D-ı-y kutu..

Aslında evdeki tüm fazlalıklarla beraber bu kutu ve açma halkaları da çöpe gidiyordu ki olaya el koydum.Evde dolana dolana bulduğum bi kaç parçayla kutuyu yeniledim.Aslında bence hiç fena olmadı.İçine üniversite notlarımı+fotolarımı filan koymayı düşünmekteyim.Bakalım..

Eylül.

Yağmur ve ben..

Ne kadar özlemişim bu görüntüyü anlatamamam.

Eylülün geldiğini ilk günden nasılda haber veriyor.

İçime çekiyorum mis gibi toprak kokusunu.

O kasvetli havasını bile özlemişim.

Büyük bir sevinçle .hoşgeldin. diyorum.

O da geldiği için heyecanlı,gururlu da.

Öyle bir coşkuyla yağıyor ki.

Sanki bir daha hiç gitmiycek gibi.

Hiç gitme diye fısıldıyorum kulağına.

Acelece Teoman'dan Eylül Akşamı'nı açıyorum.

İşte diyorum.

En güzel mevsim bu.

Sonbahar.

İnadına..

Penceremden esip esmemeye bi türlü karar veremeyen rüzgar tülümü yüzüme yüzüme vuruyor.

Aynı zamanda televizyondan de Kavak Yelleri vasıtasıyla Pinhani'nin Unutulanlar parçası yükselip odama kadar ulaşmakta.

Müziğin etkisi yansıycak yazıma hissediyorum.

Karnım tok,sırtım pek.

Saçlarımı tepeden saçmasapan topladım.

Dolayısıyla çirkinim.

Elimdeki tek fotoğraf makinamın pilleri tutması için kapağında bulunması gereken bi dişi yok artık.

Kırdım.

Yanlışlıkla.

Piller masamda.

Tamiri imkansız.

Bu yüzden üzgünüm.

Takvimimde hala temmuz ayı açık.

Geriden geliyorum hayata.

Cep telefonum şarjda.

Ve evet dünde şarjdaydı,ondan önceki gün de.

Çünkü bozuldu.

Garanti belgesini zar zor bulup telefonu tamire götürdüğümde servisteki bay çok bilmişin söylediğine  göre %99 bataryamı değiştirmem sorunu halletmem için yeterliydi.

Anakartın bozulması imkan dışındaydı.

Bataryamı değiştirdim.

Ama oldu.

%1 ihtimal beni buldu.

Telefonu tekrar götürdüğümde bildiniz! artık bi garanti belgem yoktu.

Çünkü kaybettim.

Çünkü bay çok bilmiş geçen sefer söylediklerimi kabul edemedi.

Sorun bataryada diil dedim.

Anlamadı bezelye beyinli.

Tamirin, yerine yeni bi telefon alınabilecek bi maliyeti vardı.

Tamir ettirmedim.

Yeni telefonda okul açılınca almayı düşünüyorum.

Alsam nolcak ki gülmedi yüzüm telefonlardan,çaldırdım,bozdum fln.

Şimdilik düşünmedeyim.

Ajandam açık.

En son Elizabeth Bakhory ismini yazmışım mor kalemle.

Kendisi işkence yaptığı kızların kanlarıyla banyo yapan piskopat bir kontesmiş.

Kitabım 'Şeker Portakalı' başucumda duruyor.

İnternetten ayrılabilirsem kaldığım yerden devam edicem.
Saat.22:22

Panomdaki 'Herkesin hayatı kendisine aittir.' yazısına takılıyor gözüm.

Çok uzattığımı ve susadığımı farkedip bu yazıya son verip,

Kaçıyorum.

Ama bilin ki inadına mutluyum :)

♥bigün benim olacaksın♥

love=nikon